epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Думкі перад вясной

Штодзень вышэй, штодзень цяплей

Глядзіць з-пад неба сонца нам,

Сплывае радасць да людзей,

Чуваць і песні там ды сям.

 

Вяселіць сонца цэлы свет

Надзеяй блізкае вясны,

З якой зімы загіне след,

Зямелька скіне свае сны.

 

Зазелянее лес і лог,

Забурліць звонка ручаёк,

Па вёсках возьмуцца да сох,

Задзьме ў жалейку пастушок.

 

Так будзе блогасна усім,

Надзеі поўны ўсе такой...

А мне ж і думачкам маім

Чаму так смутна, браце мой?

 

Чаму так сэрца мне баліць,

Маркотна чахну наяву;

Як той канюх галосіць «піць!»,

Так — шчасця! Шчасця! я заву.

 

Марнее моладасць мая

У беспрытуллі, ў беднаце,

Нуда — нямручая змяя —

Дух мучыць, а бяда гняце.

 

І жудка мне, хоць і вясна

Ўжо да людзей з цяплом ідзе;

Як бы пустынь вакол адна,

Не чуць прывету ад людзей.

 

Гэй, хіба ты, мой цёмны бор,

Мой зразумееш боль і жаль

І шумам гулкім аж да зор

Ускалыхнеш прыспану даль.

 

Гэй, хіба вы, зоркі мае,

Заглянеце ў душу маю

І далям скажаце, як мне

Жыць трудна, як горка цярплю.

 

1906




Беларуская Палічка: http://knihi.com