epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Як у госці сын прыехаў...

Як у госці сын прыехаў —

А да маці, а не зблізка,—

Яе шчасце, яе ўцеха

Ад пялёнак, ад калыскі,—

 

Запрашала у святліцу,

За дубовы стол саджала...

Слёзы капалі расіцай,

Што сынок такі удалы.

 

Частавала белым сырам,

Хлебам сітным, мёдам пчолім,

Заклікала шчыра-шчыра

Не чурацца хлебам-соляй.

 

І цікавілася маці —

Сэрца матчына, вядома,—

Як на службе там дзіцяці,

Ці там лепей, ці мо дома?

 

А суседкі каля вокнаў,

Як бы ўбачылі праяву:

— Які чысты, які стройны,

Які з твару малажавы!

 

— Дома добра, там не горай,

Там не горай, а мо й лепей,—

Сын разважліва гавора,

Сэрца смуткам не зачэпе.

 

— Ты адно падумай добра,—

Служу ў Арміі Чырвонай,

Служу ў конніцы харобрай,

Дзе начальнік сам Будзённы.

 

Я таксама камандзірам,

Хоць служу другое лета,

Глянь, адзнака на мундзіры,

За заслугі ж усё гэта.

 

А парадак там у войску,

Кожна ўлічана хвіліна.

Ой, далёка нашым вёскам

Да такое дысцыпліны.

 

І ні суму, ні дакукі,

Час імчыцца, нібы хвалі;

Пасцігаем і навукі —

Болей знаем, як мы зналі.

 

А ўжо коні, нашы коні!

Ці то суха, ці разводдзе —

Буйны вецер не дагоне,

Шлях пярун не загародзе.

 

Байцы ж нашыя — героі.

Ты не знойдзеш гэткіх армій.

Што за выпраўка у строі,

Што за послух у казарме!

 

А суседкі каля вокнаў,

Як бы ўбачылі праяву:

— Які чысты, які стройны,

Які з твару малажавы!

 

— А парад як быў нядаўна,

Ты й не бачыла, й не чула,—

Гэткі важны, гэткі слаўны,

Колькі бляску, колькі гулу!

 

Во спачатку йдзе пяхота,

За ёй конніца і танкі,

На машынах едуць роты,

А там — быстрыя тачанкі.

 

За тачанкамі — гарматы —

Палявыя і марціры,

А пад небам — рой крылаты —

Самалётаў цэлы вырай.

 

Як зірнеш, дык ажно люба,

Галава аж ходам ходзіць!

Во дзе ворагу загуба,

Калі ўздумае нам шкодзіць!

 

А музыкі граюць маршы

Ў нечуваным ладзе-складзе,

Граюць маршы — і мне такжа,

Бо я такжа на парадзе.

 

А суседкі каля вокнаў,

Як бы ўбачылі праяву:

— Які чысты, які стройны,

Які з твару малажавы!

 

— Ды скажу табе я мілай:

Дзень той быў ў нас не штодзенны:

Сам таварыш Варашылаў

Прынімаў парад ваенны.

 

Не высокі сабе ростам,

Не высокі і не нізкі,

І такі вясёлы, просты,

Хоць далёкі, а так блізкі!

 

А свой погляд, свой юначы

Калі кіне, бы зарніца,—

Сэрца з радасці заскача,

Кроў адвагай забурліцца.

 

Адным словам, свой брат родны,

Адно хочаш, мая маці,

Быць яго дастойным, годным,

За яго жыццё аддаці.

 

Конь пад ім, прост, вярнігора!

А як скача, як гарцуе!

Ён вачыма лічыць зоры,

Ён вушамі вайну чуе.

 

Вайну чуе, броў не хмура,

Толькі бліскаюць падкоўкі,

Бо яздок на ім, што бура,

З віхрам пойдзе ў перагонкі.

 

Нашай Арміі Чырвонай

Камандзір над камандзіры,

За ім пойдзеш, хоць сягоння,

Цераз пушчы, цераз віры.

 

У міжбур’е з ім жыць міла,

Лёгка ж будзе і ў паходзе.

Во, які наш Варашылаў!

Во, які наш палкаводзец!

 

Так у госці сын прыехаў —

А да маці, а не зблізка,—

Яе шчасце, яе ўцеха

Ад пялёнак, ад калыскі.

 

Нездарма вяла ў святліцу,

За дубовы стол саджала.

Слёзы капалі расіцай,

Што сынок такі удалы.

 

Нездарма там каля вокнаў

Цёткі гутарылі жвава:

— Які чысты, які стройны,

Які з твару малажавы!

 

1935




Беларуская Палічка: http://knihi.com