epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Кат

І неба цямнейша ад сажы,

І крык далятае савы,

Падводзяць кабеціну стражы:

Ім трэба яе галавы.

 

Ужо вісельня к дзелу гатова,

Гатова людзям паслужыць:

Слупочкі і роўны, і новы,

Пятля на пярэчцы вісіць.

 

Вяроўкаю вецер махае,

Варушыць асіна зямлю,

Ля століка кат пахаджае,

Намыліў слізгуча пятлю.

 

Рыхтуецца смелы, ахвочы,

На ўсходцы ахвяру вядзе;

Закрыты кабеціны вочы,

Ланцуг на руцэ і назе.

 

Кат глянуў на бабу, на неба,

Уніз на людзей, на зямлю,

Пятлю залажыў, як і трэба,

Пятлю ён на шыю... сваю.

 

Кабета зляцела з усходаў,

І столік за ёю зляцеў,

Пачуліся крыкі з народу,

Што тут жа стаяў і глядзеў.

............................................

Хістаецца труп на вяроўцы;

Кабета прыпала да ног,

І вырвалась страшнае слоўца:

«Сыночак, мой родны сынок!..»

 

А неба ўсё чорна, як сажа,

І крык далятае савы,

Падводзяць кабеціну стражы:

Ім трэба яе галавы.

 

[1906-1909]




Беларуская Палічка: http://knihi.com