epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Маладая Беларусь

Вольны вецер напеў вольных песень табе,

Бор зялёны узняў дружным гоманам,

Сонца полымем вызвала к слаўнай сяўбе,

Зоры веру ўлілі сілам зломаным.

 

І ў час буры, нягод і вялікіх надзей

Зацвіла, расцвіла даўгажданая,

І крыніцай жывой над айчызнай сваей

Паплыла, пацякла неспыняная.

 

Паплыла, пацякла з светлай казкай жыцця

Полем, лесам, гарой і далінаю...

З свойскіх кветак-пралесак — карона твая,

Ўся сама — ясната лебядзіная.

 

Зіхаціш і гуслярскаю песняй звініш,

Узнімаеш мінуўшчыну даўную;

Час сягонняшні ўперад ісці не пыніш

І глядзіш смела ў будучнасць тайную.

 

Смела ў сонцы ідзеш, як жывы агняцвет,

Сееш ласкава сны залацістыя;

Не пужае сумежны дакучны сусед,

Не пужае пуціна цярністая.

 

Ад мяжы да мяжы, ад капца да капца

Абнаўлення павевы расходзяцца,

Абнімае душу без граніц, без канца

Маці-радасць, што лепшы дзень родзіцца.

 

Ужо не так тапары у зялёным бары

Хвойкі валяць зімой маразянаю,

Ўжо не так касары ад зары да зары

Летам звоняць касой адкляпанаю.

 

Значан гарт у руках, чутна песня без слёз,

Грудзі славы надзеяй калышуцца,

Ў кнігі новы закон ёмка пёрамі з кос

Наўсяды людзьмі новымі пішацца.

 

Расцвітай жа, ўзнімай на арліных крылах

Душы, сэрцы і думы заспаныя.

Вызывай, выклікай на вялікі прасцяг

Сілу, ведзьмай-пятлёй не чапаную.

 

Высылай, рассылай на край свет пасланцоў,

Як з гнязда сакалінага сокалаў,

Хай лятуць, далятуць да байцоў-удальцоў,

Хай грымяць весткай добраю ўвокала.

 

Годзе ў полі, ў лясах ты, старонка, і так

Сіратой начавала забытаю,

Годзе выпіў крыві з сэрца крыўды чарвяк,

Косці вецер тачыў непакрытыя.

 

Падымайся з нізін, сакаліна сям’я,

Над крыжамі бацькоў, над нягодамі;

Занімай, Беларусь маладая мая,

Свой пачэсны пасад між народамі!..

 

[1906-1912]




Беларуская Палічка: http://knihi.com