epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Памяці Вінцука Марцінкевіча

Шмат лет не ручыла нам доля.

Крывымі вяла пуцінамі,

Не маючы ласкі і жалю

Над нашай старонкай, над намі.

 

Хто мы, адбірала нам памяць,

Чужыншчынай ціснула грудзі,

Не раз падцікалася з думкай,

Што мы ўжо — не мы і не людзі.

 

З нас самых і з гутаркі нашай

І свой, і чужынец стаў кпіці.

Ўсё роднае стала няродным,

Прост хоць і на свеце не жыці.

 

Так ночка хацела быць паняй,

Так сівер нас зводзіў і страшыў,

Ды вось, як на тое, судзіў Бог

І нам на сваім быць кірмашы.

 

Нябожчык Вінцук Марцінкевіч

Не сцерпіў такой нашай мукі,—

Паслухаўшы сэрца, бярэ ён

Дуду беларускую ў рукі.

 

І песню за песняй парадкам

Пусціў, як жывую крыніцу:

Пасыпалісь, проста як з неба,

«Дажынкі», «Гапон», «Вечарніцы».

 

Як стораж, стаў смела на варце

Радзімых запушчаных гоняў,

Стаў сеяць па-свойску ўсё тое,

Што мы далей сеем сягоння.

 

А кемкую меў ён натуру,—

Спанатрыў, дзе праўду шукаці,

У тахт беларусавай думцы

Патрапіў запеці, зайграці.

 

Калі засмяецца, бывала,

То хоць за бакі ты бярыся;

Калі ж і разжаліцца сумам,

Дык хоць ты з слязою жаніся.

 

Умеў ён прынадна настроіць

Тон ёмкі ў дудзе-самагудзе,

Што нам і цяпер яна грае,

І вечна канца ёй не будзе.

 

Чвэрць веку, як бае ўжо недзе

Святым беларускія песні,

А быццам ён з намі талкуе

Аб нашай зіме і прадвесні.

 

Жыве паміж намі дудар наш...

Жыць кожны так будзе, мой братку,

Хто родну старонку палюбіць,

Маўляў добры сын сваю матку.

 

1910




Беларуская Палічка: http://knihi.com