epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Восень

Вось і па леце... Няма яснай гожасці;

Восень запела пагудку сваю;

Нудна, жаль нейкі адцвіўшай прыгожасці,

Гіне ахвота к пацехам, к жыццю.

 

Вока не пасвіцца зеленяй, коласам,

Сэрцу раздолля, прыволля няма;

Вецер заводзіць нябожчыцкім голасам,

Вые, рагоча, як ведзьма сама.

 

Лісце струпеўшае з дрэў асыпаецца,

Веткі шкілетамі сталі без іх,

Воўчыя зрэнкі між пнёў палыскаюцца,

Птушчын і лопат, і шчэбет заціх.

 

Неба адзелася цёмнымі хмарамі,

Сыпе сцюдзёнай слатою, дажджом;

Жоравы, гусі лятуць над папарамі...

Цёмна, пагібельна, слёзна кругом.

 

Штосьці трывожнае, зло-непрыхільнае

Сунецца з гэтай мярцвячай глушы...

Восень панурая, восень магільная!

Страшна ты чуткаму сэрцу, душы.

 

[1906-1912]


[1906-1912]

Тэкст падаецца паводле выдання: Поўны збор твораў. У 9 т. - Т. 3. Вершы, пераклады 1911-1914. - Мн.: Маст. літ., 1997. -342 с. [4] л. іл.
Крыніца: скан

Беларуская Палічка: http://knihi.com