epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Хвіліна сустрэчы

Жанчына дзяліла сонца —

Пароўну кожнаму коласу;

Яна стаяла сівая

У сваім у бабіным леце...

Я падышоў...

— Дзень добры!—

Яна мне ласкава сказала.

 

Яе рукі

 

Яны — нібыта мужчынскія:

Гэтак умеюць ціснуць,

Але ўмеюць і лашчыць,

Агрубелыя гэтыя рукі,

Высліжаныя аб цапільны,

Аб касільны ды тапарышчы,

Што ў іх, як у тое люстэрка,

Можна усім глядзецца!

 

Яе вочы

 

Гэтулькі, гэтулькі промняў

Плёскае ў іхнім блакіце.

Іх многа. Іх, можа, столькі,

Колькі ўсходаў і захадаў

Вочы страчалі ў полі...

Яны многае ведаюць,

Яны многае бачылі,

Гэтыя сведкі блакітныя,

Якія запамінаюць гісторыю

Зямлі, чалавека.

 

Яе валасы

 

З-пад паркалёвай хусткі

Выбіваюцца белыя промні —

Іх сонца бяліла з палотнамі,

Яно працавала над гэтым

Сотню чэрвеняў, ліпеняў, жніўняў —

Аж пакуль назаўжды не змяшаліся

Промні сонца з белымі промнямі...

 

Уся постаць

 

Свеціцца... Ласку праменіць...

Дык гэта ж сапраўднае сонца,

Што сабрала гэтулькі промняў

На руках,

у вачах,

пад хусткай!

— Ну, дзень добры, сівое сонца —

Бабка Алеся!




Беларуская Палічка: https://knihi.com