epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Дождж ля вёскі Шастакі

Нас сюды сабрала Цётка

На лугі і паплавы,

Дзе аж пеніўся салодкі

Пах накошанай травы.

 

Гаспадыняю гасціннай,

У вянку, нібы вясна,

Свае родныя мясціны

Нам паказвала яна.

 

І яе тут пазнавалі,

Перад ёй на луг-зямлі

Цёткі граблі папрымалі,

Дзядзькі косы адвялі.

 

Заспяшаліся на свята —

Свят нам гэткіх не стае!—

І як пчолы каля маткі,

Людзі сціхлі ля яе.

 

А яна між іх сядзела

І са сцэны лугавой

Так узрушана глядзела

На народ спрадвечны свой.

 

Раптам лівень гэткі хлынуў,

Гэткі лівень зашумеў!

Мы — са сцэны пад галіны,

Пад густыя шаты дрэў.

 

Абвалілася залева —

Не раскрыць, здаецца, рот.

Не хаваліся пад дрэвы

Толькі Цётка і народ.

 

Моклі чыстыя абновы,

Ды — адзін ля аднаго —

Людзі хлеба

Праглі слова

Найраднейшага, свайго.

 

Хоць ад ліўня луг прагнуўся —

Так ліло, нібы са стрэх,

Ды ніхто не варухнуўся

І дадому не пабег.

 

І тады з-пад дрэў выходзіць

Пачалі няёмка мы.

Зразумелі пры народзе:

Слова ліўнямі не змыць.

 

Вінавата зноў паселі

Пад залеву, між вады...

Як у Цёткі пасвяжэлі

На вянку яе квяты!

 

Дождж ідзе, а слову светла,

Гром грыміць, а ўсе стаяць.

Дзякуй вам за свята гэта,

Цёткі, дзядзькі, сенажаць!




Беларуская Палічка: https://knihi.com