epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Гекзаметры рыбака

Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,

Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы.

Вы ж гадавалі мяне ў лодцы — шырокай калысцы,

Усланай луской акунёвай,

хвастамі самоў паўсліжанай;

Як салодка я засынаў пад рып асцярожны уключын,

Нібыта ў хаце сасновай пад спеў цвыркуна

ў запеччы...

Лодка была, для мяне ўсім маім цяжкім набыткам:

Возам, калі я вазіў сена з зарэчнага поплаву,

І выязнымі калёсамі, калі я збіраўся ў госці,—

Паціху грабешся і чуеш,

як клыгі ў каменні клыгочуць,

Як стукаюць рыбы ў язы

і з шумам назад уцякаюць,

Як цёмным, халодным прадоннем

чарнее ў дне катлавіна.

А калі я жаніўся,

то лодка нясла на мой бераг вяселле.

Вы ж помніце, рэкі,

як свацці вялі захмялелыя песні,

Як дзеці, па беразе скачучы,

«Плывуць!», а не «Едуць!» крычалі,

Як потым і я ў сваё падарожжа вясельнае ехаў —

З жонкаю рыбу лавіць...

 

Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,

Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы.

Сам я з Дняпра,

з-пад Оршы,

са шляху з вараг у грэкі,

Дзе яшчэ й сёння, здаецца, смаляць дыхтоўныя

лодкі —

Пахне смалою навокал,

у куродыме вэндзіцца Копысь.

А на Кабылянскіх закрутах заселі

нармандскія лодкі,

Як рыбы, пляскочуць хвастамі —

не сарвацца ніяк з перакатаў,

Хоць іх і чакаюць у Оршы

багатыя, шчодрыя румы,

Дзе топчуцца бочкі з мёдам,

нібыта цяжкія мядзведзі,

Дзе лён і пянька, як бароды далёкіх, аж з казак,

асілкаў,

Дзе сала, як зімныя гурбы

бялеюць сярод зеляніны...

На румах варагаў чакаюць дзяды памяркоўныя

нашы.

Трэба сабраць ім даніну:

ад лодкі два локці тканіны;

Ад лодкі —

па белай вавёрцы,

і потым плыві сабе з Богам...

Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,

Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы,—

Бо я ж з берагоў дняпроўскіх,

са шляху з вараг у грэкі,

Са шляху суток вялікіх, па якіх, нібыта па венах,

І рыбакі, і рыбы назад у Прыроду вяртаюцца —

Ціхую, сціплую, нібы

і край, па якім цечаце вы.




Беларуская Палічка: https://knihi.com