epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

"Я выходжу з раба пакрысе..."

Я выходжу з раба пакрысе,

З-пад пачцівасці выбіраюся.

Выпрамляюся, выпраўляюся

І дзіўлюся: я ж як і ўсе.

 

Дык чаго ж я хадзіў па зямлі

Яе ўгнутым, няродным сынам;

Мае вочы — дарогі мялі,

Мае рукі — у пыле, у гліне.

 

Як прыемна плечы размяць

І адчуць іх напятую сілу,

Песню тую на свет заспяваць,

Што даўно ўжо выйсця прасіла.

 

Ах, як хораша йсці ў повен рост,

Калі ўпэўненасць душу агорне:

Галаву — аж да самых нябёс,

Ногі — ў травы. Па самыя корні.

 

Як імя, сваю годнасць знаць,

Ад ліслівасці межавацца,

Сарамлівасць рабскую змяць,

І не ўкленчвацца, не прыніжацца.

 

Бог з ім, з даўнім табою,— з рабом!

Рабалепства, бы скуру, скідаю,

Разагнуцца, узняцца жадаю,

Сонца, неба напіцца нагбом.

 

Шчырым быць не баяцца ў жыцці

І не думаць ніколі: «што потым?»

Па зямлі — поўным ростам — ісці

І на свята, і на работу.

 

А калі давядзецца дагнаць

І калі дазволіць дарога,

Як бы добра раба вось такога,

Як сябе, з каленяў падняць.




Беларуская Палічка: https://knihi.com