epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Крылы

Руская балада. XVIII стагоддзе

 

Крылаў няма ў чалавека,

Каб падмінаць імі неба,

А яно гэтак звабліва вісне

Над табою — куды ні глянь.

Топча раллю ён лапцямі —

Аж пыліць перасохлая глеба...

Бывай жа, такая ласкавая

І такая злая Разань.

 

Прабач, не паспеў ён у спеху

З табою як след развітацца:

Бег колькі сіл па гародах,

Бег уцалік, па карчах.

Той шарадром ужо ззаду,

Скуль хацеў ён у неба узняцца,

Дзе агонь, што шар дымам напоўніў,

Мусіць, яшчэ не ачах.

 

За небакрай ужо дрэвы

Заходзяць, як жоўтыя сонцы,

Высозныя дрэвы-званіцы,

Да якіх ён нарэшце дарос...

А як ён ляцеў, усеўшыся

У пятлю забрытанага шара,

Над макавінамі самымі

Дужа высокіх бяроз!

 

Зайшлі ўжо бярозы... І толькі

Ледзь-ледзь залаціцца званіца,

Аб якую вецер вярховы

Разбіў яго ўскрылены шар...

Калі за званы, за вяроўкі

Чапляўся ён, каб не зваліцца,

О, як званы зазванілі —

Нібыта на мор ці пажар.

 

Выбеглі людзі з хатак,

У неба рукамі загрукалі:

— Ды ён, ірад, д’яблу служыць,

Ды ён — сын нячыстых сіл.

Як на яго цюгакалі,

Бы на ваўка, агатукалі

За тое, што лётаць уздумаў,

Не маючы з роду крыл...

 

Кідалі каменнем, білі

Яго і ягоную мару,

А потым з горада гналі —

Ідзі, куды хочаш, цмок...

Крылаў няма ў чалавека,

Каб падмінаць імі хмары,

Добра, што ёсць хоць ногі —

Як бы без іх ён уцёк?!

 

Крылаў няма ў чалавека,

Каб падмінаць імі неба,

А яно гэтак звабліва вісне

Над табою, куды ні глянь.

Топча ён сцежку лапцямі —

Аж пыліць перасохлая глеба...

Бывай жа, такая ласкавая

І такая злая Разань...




Беларуская Палічка: https://knihi.com