epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

"Лягчэй вы паміралі, нашы прашчуры..."

Лягчэй вы паміралі, нашы прашчуры,

Бо верылі, што будзеце прыходзіць

Сюды, дамоў, на кожныя Дзяды —

Вясной і ўвосень. На сваім падворку,

Перш чым зайсці у сцішаную хату,

Усё агледзіце руплівым вокам,

За кожны знадабень зачэпіцеся вы:

Вясной — у баране паправіце кляцы,

Падмажаце рыпучыя калёсы,

Павесіце на месца скінутыя лейцы

І ў думках свайго сына паўшчуваеце,

Што гаспадарыць ён не так, як вы.

А восенню ў вас іншы клопат —

Прыкінуць намалочанае збожжа,

Зірнуць, ці добра выкапана бульба,

Аўса насыпаць коням поўны жолаб

І ўзважыць добра ўлежанае сена —

Ці хопіць на зіму? А потым

Вы прыйдзеце ў цяплынь начную хаты

І сядзеце у покуце на лаву,

Драўляную намацаеце лыжку

І саганок, закураны у печы;

І есці будзеце са смакам груцу,

Пакінутую на стале для вас,—

Так некалі вячэралі вы ў поцемках,

Вярнуўшыся запозна з дамалотак...

З якою ж прагай вы пасля вячэры

Нагбом з вядра вады крынічнай вып’еце,

Вусы спярша развёўшы даланёю!

А потым, зноў збіраючыся з хаты,

Вы пакалышаце ліповую калыску,

Дзе ваш унук, прачнуўшыся, заплача;

І доўга клямку будзеце шукаць,

Якую вашы рукі гэтак зналі,

Якую рукі сталі забываць.

Ад бразгату прахопіцца нявестка

І сонным голасам спытае: «Хто там?»

А сын спакойна гэтак ёй адкажа:

«Спі, гэта, мусіць, бацька...»

Адкажа так, нібыта, як калісьці,

На досвітку вы ўсталі малаціць...

 

Лягчэй вы паміралі, нашы прашчуры.




Беларуская Палічка: https://knihi.com