epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Ростань

Руская балада. XVII стагоддзе

 

— Пазнасіў снапы, мой ты добры муж,

З нашай постаці — што на жабін скок,

Змалацілі іх мы у два цапы,

Потым цэлы дзень жорны шоргалі —

Гэта ў дзве рукі млён круцілі мы

І так хораша мілаваліся:

Вусны пахлі ў нас жніўнем сонечным,

І саломаю, і зярнятамі,

І мучыцаю пытляванаю...

А цяпер бывай, мой ласкавы муж:

За спіною ў нас — холад ростані...

— Што гаворыш ты? Што ты ўздумала?

Чым, скажы хутчэй, я ўгнявіў цябе?

Можа, быў з табой я няласкавы,

Можа, вочы меў дужа колкія,

Можа, ласка рук была грубая,

Можа, вусны мае — схаладалыя,

Што марозяць цвет, нібы летнікі?

— Не кажы ты так, мой жаданы муж:

Твае вочы мне — сонца ўскотнае,

У руках тваіх няма грубасці,

Вусны спелыя — гэта ягады,

Што на сонейку выграваюцца...

— Ну, а можа, ты закахалася

У каго-небудзь — скажы шчыра мне.

Я няволіць сам і не ўздумаю,

Бо я ведаю, што на двух дзяліць

Сваю ласку ты век не ўздолееш.

— Як ты думаць так мог, мой сокале?!

Ты, харошы мой,— на ўвесь свет адзін.

— Дык а што ж тады разлучае нас?

— Ты прадай мяне, мой ласкавы муж,

Закладзі мяне багачу ў заклад,

А купі сабе каня спраўнага,

Паспяшай у раць Кузьмы Мініна —

Згані ворагаў з нашай Русь-зямлі,

Што ў палоне ўся нецярплівіцца...

А як вернешся з перамогаю,

Прадасі каня — мяне выкупіш.

Не паспееш ты даць «дабрыдзень» мне,

Як цябе, мой свет, зацалую я.

Зажывём з табой мы, шчаслівыя,

Будзе жыта ў нас — гоман гоманам,

Будзе хата ў нас — з сосен жоўценькіх,

А у хаце ў нас — дзетак загучна,

А у клеці ў нас — жыту зацесна,

А у місе ў нас — скварак загуста,—

Вось тады ўжо ды дамілуемся,

Будуць вусны ў нас пахнуць, як цяпер:

І саломаю, і зярнятамі,

І мучыцаю пытляванаю...

Дык бывай, мой муж, сокал ласкавы!

Я сама б пайшла за табою ў раць,

Толькі два кані як жа купім мы?

 

Лепш прадай мяне...




Беларуская Палічка: https://knihi.com