epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Сусветнае

Скульптуры пад кіслотнымі дажджамі

Растаюць, нібыта ледзяшы.

Хварэюць дрэвы, сцежкі, нават камні,

Хварэюць моры, акіяны самі,

І ў азёрах пуста — ні душы.

 

Ні рыбіны, ні водарасці — чыста.

У той вадзе жалеза растае,

Сталь раствараецца ў вадзе празрыстай,

І робіцца тут вусцішна-вятрыста,

Калі вятры шматаюць сон яе.

 

Не веру ні сірока, ні барэю —

На крылах іх хваробы шэры пыл.

Вятры хварэюць, воблакі хварэюць,

Хварэе снег і туманы старэюць,

Хварэюць васількі каля магіл.

 

І кроплі падаюць, бы яд, на нашы словы,

На каласы, зярняты, галаву,

На малако, што сабяруць каровы,

Якія ўпохапкі, уросіўшы галовы,

Скубуць ужо кіслотную траву.

 

Хварэюць і не ведаюць прычыны

Ні рэчкі, ні палеткі, ні бары.

І чалавек не зазнае спачыну,

Каб ад дажджоў кіслотных павучыны

Уратавацца. Хоць іх сам стварыў.




Беларуская Палічка: https://knihi.com