epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Сіпакоў

Вяртанне ў лес

Кажуць, было гэта даўным-даўно —

Адсюль не відно,

Было недалёка недзе:

Хадзіў мядзведнік з мядзведзем.

Па гарадах і вёсках яны хадзілі,

Абняўшыся, быццам бы роўныя,

Дарослых смяшылі, дзяцей весялілі

Гэтыя артысты вандроўныя.

А мядзведзь быў артыст не просты —

Прыгожы, высокі ростам.

Да таго ж ён, кажуць, перанёс, нібы эпідэмію,

Навуку ў Смаргонскай мядзведжай акадэміі.

Яшчэ і сёння кожнае па назубок

Ён ведаў, нібы той школьнік урок.

Бо танцаваць вучыўся, няйначай,

На патэльні гарачай,

Якую падсоўвалі яму пад ногі

Дужа строгія педагогі.

Колькі смеху ў вёсках было!

Смех збягаўся ў тое сяло,

Дзе танцавала нявінна

Гэтая касматая балерына.

А яна хусцінкай над галавою махала,

Упрысядкі да самой зямлі прысядала,

А затым у паэзію дабаўляла прозы —

Паказвала, як дадому вяртаецца гаспадар нецвярозы.

Асабліва любіў мядзведзь

Нумар, дзе трэба было барукацца,—

Колькі яму даводзілася пасапці, папацець,

Каб гаспадара паваліць, а самому наверх узабрацца!

І раптам не стала пацешнага артыста —

Збег у лес вячысты.

Там на паляне лясной

Сабраў ён род увесь свой

І пачаў перад усімі хваліцца,

Чаму ён змог у людзей навучыцца.

Пачне паказваць, як п’яныя ходзяць,—

Усе маўчаць у здзіўленні:

Не разумеюць, выходзіць,

Сэнсу яго прадстаўлення.

А калі ён упрысядкі пойдзе

Пры ўсім пры лясным народзе,

Пачне махаць над галавою лісцінай,

Нібы хусцінай,

Усе рагочуць,

Аж слёзы ім засцілаюць вочы:

— Што з ім такое?! Чаго ён хоча?!

А калі блудны родзіч з натхненнем паказваў,

Як ён некалі чалавека вобземлю бразнуў,—

Астатнім было не да смеху:

— Цяпер мы верым — ты сапраўды, мусіць, з глузду

з’ехаў.

Не зразумелі мядзведзя родзічы —

Рашыў ён назад варочацца.

Доўга блукаў па пушчы з гэтай пары —

Шукаў чалавека і на палянах, і ў гушчары,

Але, як назло,

Яго нідзе не было.

І раптам... Ад радасці ён ажно крэкнуў —

Убачыў мядзведзь чалавека.

Раскінуўшы лапы шырока,

Мядзведзь кінуўся да яго ў абдымкі

з радасным ровам...

Але чалавек гэты пасвіў каровы,

І ў яго, як на грэх, была дубальтоўка.

Куля, стаіўшыся перад вылетам, ціха ў рулі ляжала — Яго, мядзведзя, чакала,

А спалоханая рука

Хапатліва шукала курка...

 

Чалавек гэты быў не мядзведнік, а пастух...




Беларуская Палічка: https://knihi.com