epub
 
Падключыць
слоўнікі

Міхась Чарот

Завіруха

 

Над балотам гудзе завіруха...

Ведзьмай носіцца з краю да краю

І змятае з зямлі жыцця пацяруху...

Неба свінцовым дажджом палівае.

 

Бура ломіць дубы і бярозы-сталеткі,

Выварочвае хвоі з карэннем...

І ўзыходзяць з-пад снегу чырвоныя кветкі,

Непагоды шалёнай насенне.

 

Мы засыпаны снежнымі іскрамі,

Ломім ногі ў галлі буралому...

Крычым сонцу: «Блізка мы, блізка мы!

К свету Вялікаму! Новаму!»

 

Нам не страшна мяцеліца смерці

І напевы хаўтурныя ветру...

Ўсё жыццё нам прыходзілась мераць

Агнявыя балоты і нетры.

 

Завіруха як свішча - мы слухаем...

Песцяць сэрца жалобныя песні...

Свет стары яна смела парухае -

Гэта бура зімы напрадвесні.

 

Падарожны не згіне ў мяцеліцу,

Шлях ён знойдзе ў тумане балота...

Тут адважнаму путніку верыцца,

Што ўжо хутка міне яго слота.

 

Сонца гляне - асвеціць палеткі,

Згіне з сэрца бязмерная скруха...

Закрасуюць з-пад снегу чырвоныя кветкі,

Сціхне плакаць жыцця завіруха.

 

1922

 




Крыніца: невядомая

Беларуская Палічка: http://knihi.com