epub
 
Падключыць
слоўнікі

Пімен Панчанка

Родная мова

Кажуць, мова мая аджывае

Век свой ціхі: ёй знікнуць пара.

Для мяне ж яна вечна жывая,

Як раса, як сляза, як зара.

 

Гэта ластавак шчабятанне,

Звон світальны палескіх крыніц,

Сінь чабору і барвы зарніц,

І буслінае клекатанне.

Калі ж хто загадае: «Не трэба!» -

Адрачэцца ад мовы народ, -

Папрашу я і сонца, і неба:

Мне не трэба ні славы, ні хлеба,

Асудзіце на безліч нягод.

 

Толькі месяцаў назвы пакіньце,

Назвы родныя роднай зямлі,

Пра якія з маленства ў блакіце

Бор шуміць і пяюць жураўлі:

 

Студзень - з казкамі снежных аблокаў,

Люты - шчодры на сіні мароз,

Сакавік - з сакатаннем і сокам

Непаўторных вясновых бяроз,

 

Красавік - час маланак і ліўняў,

Травень - з першым каханнем, сяўбой,

Чэрвень - з ягаднаю зарой,

Ліпень - з мёдам,

З пшаніцаю - жнівень,

 

Спелы яблычны верасень,

Светлы кастрычнік

У празрыстасці чыстай, крынічнай,

Лістапад - залаты лістапад,

Снежань - першы густы снегапад...

 

Ці плачу я, ці пяю?..

Восень. На вуліцы цёмна...

Пакіньце мне мову маю,

Пакіньце жыццё мне!

 

1964

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com