epub
 
Падключыць
слоўнікі

Рычард Олдынгтан

Эпілог

Да кнігі «Смерць героя»

Адзінаццаць гадоў, як рухнула Троя,

І мы, ўжо старыя (усім нам гадоў так пад сорак),

Сышліся на сонечны вал, каб пагутарыць

Над кілішкам віна. А ў пыльнай траве

Мітусіліся яшчаркі і стракатыя конікі.

Хто паказваў старыя раны,

А хто гаварыў пра прагу ў сэрцы,

Якое лекацела ад грукату бітвы.

А хто ўзгадаў пра нясцерпнасць пакутаў;

Вочы схмурнелі ад успамінаў

І срэбра пакрыла яшчэ маладыя галовы.

 

Я сядзеў крыху далей

У баку ад шумлівай гаворкі.

І пачуў, як юнак гадоў дваццаці

Нецярпліва схапіўшы за руку дзяўчыну, сказаў:

«Дык пойдзем жа. Чаго ты стаіш,

Раскрыўшы рот, і слухаеш старэчаў!

Ці не чула ты хіба пра Трою, Ахіла?

І навошта яны нас стамляюць

Сваркай сваёю, імёнамі мёртвых,

Якіх мы не зналі,

Ды нуднымі бітвамі, якіх ніхто і ведаць не хоча?!»

 

І адвёў яе ўбок.

А яна паглядала на нас

І са смехам успрымала ўсе словы пагарды,

Ды здалёку чутно не было.

А я думаў пра безліч магілаў каля разбуранай Троі,

Пра ўсіх маладых і прыгожых, што ў нябыт адышлі.

Пра пакуты і боль, што былі так дарэмны.

А ў вушах усё гучала гаворка,

Быццам востры клінок сышоўся з клінком.

 

А двое ішлі ўсё далей і далей...

Абняўшы дзяўчыну, цалаваў яе хлопец.

І нехта з іх гучна смяяўся.

 

Я паглядзеў на запалыя шчокі,

На стомленыя вочы, сівыя галовы

Старэнькіх мужчын - ім толькі пад сорак -

І таксама ад іх адышоў

Поўны жалю, адчаю і болю.



Пераклад: Алена Таболіч

Беларуская Палічка: http://knihi.com