epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Бабіна лета

Над густа-сінім возерам чарот

З прыходам восені шуміць тужліва.

Здаволена гумно на поўны рот

Глытае дар багатай, спелай нівы.

Як шэрань на траве, палотнаў рад,

Ля хат вясёлыя гамоняць людзі,

Кабеты ў садзе кормяць немаўлят,

Сад засаромеўся і стаў аж рудым.

Чароды на зялёных берагах

Апошняю гадуюцца травою,

І слівы сыта луснулі ў баках,

Аб’еўшыся і сонцам, і зямлёю.

Жанчына ля іржэўніка сядзіць

(Мо сівізна ў касе, мо павуцінне)

І думае і ў далячынь глядзіць,

Дзе жоравы лятуць імклівым клінам.

Юнацтва шкода, сэрца хоча жыць,

А думкі нейкай цеплынёй сагрэты.

Далёка да зімы!

Як добра адпачыць!

Якое доўгае бывае лета!


1954-1958?

Тэкст падаецца паводле выдання: Караткевіч У. Збор твораў: У 8 т. Т. 1. Вершы, паэмы / [Аўт. прадм. В.Быкаў].- Мн.: Маст. літ., 1987.- 431 с., 4 л. іл.
Крыніца: скан

Беларуская Палічка: https://knihi.com