epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Бывай!

Хтось бязвіннай крывёю заліў зару

І стагі заінелыя лоз.

Мой цягнік пакідае цябе, Беларусь,—

Твой сівер і твой мароз.

 

Я шчаслівы, што знікну з гэтых палёў,

З гэтых пушчаў і берагоў.

Хай яны дранцвеюць, закутыя ў лёд,

Калі так ужо любяць яго.

 

О, даволі! Намерзся! Пусці з сябе

У мора добрае, ў іншы край...

Я ні ў чым, ні ў чым не віню цябе.

Калі можаш — даруй і бывай.

 

Сакавік — 4 ліпеня 1967 г. Мінск




Беларуская Палічка: http://knihi.com