epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

"Як сканаю — душа застанецца..."

Як сканаю — душа застанецца

Ў ззянні кожнай крынічнай слязы,

У аеру, што з ветрам сячэцца,

Ў срэбных хвалях дняпроўскай лазы,

Ў бадзяках, што мячамі суровымі

Кожны родны вартуюць пляцень,

У шыпшыне, што ля Загор’я

Ля старэнькай капліцы цвіце,

У азёрах паўночных і ў нетрах,

У чырвоным начлежным агні,

Ў пільным флюгеры, што пад ветрам

Над страхою ў каханай звініць.

І аднойчы, на золку бязлюдным,

Уздыхне яму ветрык: «Пара!» —

І павернецца ён, і разбудзіць

І дзяўчыну, і свет, і край.

Будзе сонца.

Пад неба ў блакіце

Дуб-Атлас падставіць плячо,—

І тады вы той флюгер разбіце

Справядлівым і новым мячом.

Досыць мне чуць трывогу начную,

І сачыць, і кружляць на шпілі:

Абцяжарваць памяць зямную —

Не найлепшае на зямлі.

Што да снежня вечнаму маю?

Ціха! Сплю! Да сканчэння дзён

Сплю ва ўсім, што ты ёсць, дарагая!

Вечны ўзлёт табе!

Вечны мне сон.


04.05.1966

Тэкст падаецца паводле выдання: невядомае
Крыніца: невядомая

Беларуская Палічка: https://knihi.com