epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

"Мора гранітныя хвалі..."

Мора гранітныя хвалі,

Ад ветру чырвоныя людзі,

І ты, што мяне кахала

І болей кахаць не будзеш.

Даўнія вежы суровыя

З сухім палыном і ўзлётам,

Сатканыя з нашай любові,

Са скалаў, тугі і журботы.

Якая бязглуздая сіла

Якім акрываўленым раннем

Грані ў іх разбурыла

Разам з нашым каханнем?

А я застаюся, як з богам,

Навекі, навекі закуты

Ў твае пяшчотныя ногі,

Ў гняздо маё, месу, пакуту.

І я ўспамінаю, як кляты,

Скалы колеру перца,

Вуснаў тваіх гранаты,

Сэрца біццё пад сэрцам,

На скуры кропляў каралі,

Ад сонца медныя грудзі...

Кахала мяне ты, кахала...

Не будзеш, не будзеш, не будзеш.


27.03.1967

Тэкст падаецца паводле выдання: невядомае
Крыніца: невядомая

Беларуская Палічка: https://knihi.com