epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Спадарожніку зямлі

Шэпчуць лісцем пажоўклым таполі,

Зоры робяць за кругам круг.

Я не бачыў цябе ніколі,

Мой маленькі нябесны друг.

 

Узыдзі, мая зорка срэбная,

Над абшарамі нашых бароў,

У людзей жа на сёмым небе

Не было ніколі сяброў.

 

Не да неба ляцела іх сэрца,

А да ніў сваёй стараны,

Ўсе яны зямныя да смерці,

Але ты хіба не зямны?

 

Тут прыпала табе нарадзіцца,

Тут звычайныя людзі зямлі

Разгадалі тваю таямніцу

І сусвету цябе аддалі.

 

І, як многія, сэрцам чыстыя,

Што выходзяць з цемрай на бой,

Ты на працы згарыш калісьці,

Усё аддаўшы Радзіме сваёй.


1954-1957?

Тэкст падаецца паводле выдання: Караткевіч У. Збор твораў: У 8 т. Т. 1. Вершы, паэмы / [Аўт. прадм. В.Быкаў].- Мн.: Маст. літ., 1987.- 431 с., 4 л. іл.
Крыніца: скан

Беларуская Палічка: https://knihi.com