epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Мірончык

Маршрутка

Хто не ездзіў на маршрутцы,

Той не ведае жыцця.

Дык паслухайце ж вы, людцы,

Як катаўся ў ёй і я.

 

На вакзале правінцыйным,

Дзе збіраецца народ,

Мае выгляд афіцыйны

Ўвесь наш местачковы зброд.

 

Вось стаіць хлапец з цыгарай

На ім шорты “адзідас”,

За плячом футляр з гітарай,

Едзе ў Мінск, а не ў калгас.

 

Шпрэхае нібы па-руску,

Толькі вось здалёк відаць,

Што не дасць яму ўжо спуску

Родная трасянка-маць.

 

“Гдзе, чыво, і как даехаць,

Чылавечыскій вапрос,”

Слоў чужых узяў ён вехаць,

Нібы пачак папярос.

 

Мову родную забыўшысь,

Думае, што гарадскі,

Добра хоць, што не напіўшысь,

Бо зусім памрэш з таскі.

 

Што, трасянка - дрэнна справа?

Не, шаноўны мой чытач.

Ўжо такая мовы з’ява

Гістарычная, прабач.

 

Засігналіла машына,

Абуджае сонны слых,

Шапаціць па камні шына,

Запрашае сесці ўсіх.

 

Расплаціліся па-ціху,

Новым і старым рублём,

Праклінае тое ліха

Наш вадзіцель за рулём.

 

Браў капейкі і чырвонцы,

Мацаў, правяраў на свет,

Узмакрэў, як жук на сонцы,

Покуль выдаваў білет.

 

Ну, уселіся, паедзем,

Будзь здаровенькі, вакзал!

Тут маршрутчык наш угледзеў

Велізарны самазвал.

 

- Стой! Куды, птамаць, паехаў!

І вучылі дзе цябе! -

Звонкае праз фортку рэха

Ўсім імпэту паддае.

 

Ўжо за горадам, на трасе,

Едзем моўчкі, цішыня,

Але ў дружнай нашай масе

Зазваніў мабільнік, тля.

 

У дзяўчынкі маладзенькай

І прывабненькай такой,

Абудзіў шалёнай песняй

Ўвесь грамадскі супакой.

 

Што званок там нестандартны,

Гэта людзі, паўбяды,

А вось дыялог – не жарты,

Не змяшчу яго сюды.

 

Ўсе папутчыкі маўчалі,

Нейк няёмка, сорам стыд.

Быццам і не прыкмячалі

У размове той агід.

 

Тут якраз прыёмнік грымнуў,

Хвалі радыё бягуць

Павядаюць пра навіны,

Дыктары лухту нясуць.

 

Быццам будзе ўсё бясплатна

І жыві, не памірай,

Ўсё шыкоўна, акуратна,

Словам, не жыццё, а рай.

 

Але тут ужо эстрада

Праразае наш эфір,

Ад такога перападу

Хоць ты з галавой у вір!

 

Там без голасу і слыху

Выла нейкая “звязда”,

І з дэфектам мовы крыху

Пела ўсё пра “паязда”.

 

Тут яе змяніў хрыпаты,

Сіняваты шансанье.

Пеў пра карты і адкаты,

Рэстаран і аліўе.

 

Дзіка робіцца і жудка

Ад такіх душэўных нот,

Ёсць жа людзі і ў маршрутках

Мы ж таксама тут народ!

 

Ў даўні час і пры рабоце,

І ў дарозе запяюць,

Ды аб шчасці, аб турбоце

Песні ў шлях з сабой бяруць.

 

А цяпер такія песні,

Лепш сядзі у цішыні,

Слухай птушак напрадвесні,

Як прыйдуць святыя дні.

 

Так вось едуць ціха людзі,

Паглядаюць за вакно,

Што ў дарозе далей будзе

Раскажу вам заадно.

 

Дачнікаў відаць здалёку,

Вёдры, сажанцы з сабой,

Торбы ягад і укропу,

Іван-чай і зверабой.

 

Хто дамоў вязе ванзэлкі,

Хто цягае на базар,

Зосі, Клавы і Анжэлкі

Маюць з усяго навар.

 

Тут гляджу, што ўсе ў планшэтах,

У мабільніках, ой, страх!

Адурнела ўся планета,

Будзе наша справа швах!...

 

Ўжо не пішуць, не чытаюць,

А гуляюць у гульню,

Ў інтэрнэце прападаюць,

Посцяць розную фігню.

 

Ай жа, д’ябальская сіла

Той паганы інтэрнэт!

Каб цябе чума скасіла,

Хай бы адключылі свет!

 

Тут бабуля ціха кажа, -

Дзеткі, ці далёка ён,

Інтэрнэт, што думкі свяжа,

І каштуе мо мільён?

 

Бо калі ён недалёка,

То схадзіла б я туды,

Паглядзела сваім вокам

Гэтай вашай ерунды?

 

Кажуць, там як на базары,

Прадавай, або купляй,

Ёсць усякія тавары,

Толькі грошы ім давай.

 

Я б схадзіла хоць разочак

Ў інтэрнэтны магазін,

Паглядзела там сарочак,

Нітак, і для кавы млын.

 

Але ж пенсія такая,

Што аддам усё зараз,

Можа доля ўжо другая

Будзе мае дзеткі ў вас…

 

Засмяяліся, прымоўклі,

Кожны думаў пра сваё,

За вакном лісты пажоўклі,

Разгаралася святло.

 

Быццам тут мы не чужыя,

Кожны кожнаму сусед,

Покі на зямлі жывыя

Пакідаем добры след.

 

Так даехалі у згодзе,

Прамінуў кароткі час,

Растварыліся ў народзе

Ўсе папутчыкі нараз.

 

А маршрутка набірала

Новых пасажыраў шмат.

Што ў дарозе іх чакала

Ты ўжо ведаеш, мой брат!




Крыніца: https://www.facebook.com/profile.php?id=100049649209022

Беларуская Палічка: http://knihi.com