epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Сьцяпан

Хоку

* * *

 

Лесьвіца. Дзьверы.

Доўга стаю. Слухаю.

Мама сьпявае.

 

* * *

 

Вочы заплюшчыў -

пах лістоты ў пакоі,

вецер за вакном.

 

* * *

 

Явар чырвоны

убачыў бы першы сьнег,

калі б ня вецер.

 

* * *

 

Трамвай празьвінеў -

зноў цішыня навокал...

Слухаю вецер.

 

* * *

 

Сьляды на пяску:

птушак, людзей, сьлімакоў -

хвалі змываюць.

 

* * *

 

Зноў сустрэў яе,

з кошыкам жоўтых сьліваў

да бальніцы йшла.

 

* * *

 

Лесьвіца з дошак

у драўлянай званіцы.

Сьцёртыя сходы.

 

* * *

 

Нехта пакінуў

вядро з вадой ля сьцяны.

Рудая трава.

 

* * *

 

Гляджу вечарамі

на камень і ракаўку,

што з мора прывёз.

 

* * *

 

Павута ляціць.

Праз срэбра нітак лёгкіх

гляджу на неба.

 

* * *

 

Па лесьвіцы зьбег

ліст у абдымках ветру,

насустрач зіме.

 

* * *

 

Цёмна ў пакоі.

Падае, падае сьнег

на суседні дах.

 

* * *

 

Станцыя "Ліпа".

Пахне скошанай травой

нават сіні дым.

 

* * *

 

Чакаю маці.

У маўклівым пад'езьдзе

слухаю крокі.

 

* * *

 

Ліхтар згасае -

ярчэе кола поўні

на голым дрэве.

 

* * *

 

Жоўтыя зоры

на чорнай вадзе ляжаць -

з клёнаў упалі.

 

* * *

 

Чуйны дзьмухавец

вартуе сон ветру

у чыстым полі.

 

* * *

 

Гаўбец адчыніў -

дождж стаіць у парозе,

празрысты, як цень.

 

* * *

 

Як сумна гарыць

зорка ў ранішнім небе -

зорка Вэнэра.

 

* * *

 

Зноў засынаю

і прачынаюся зноў

ноччу халоднай.

 

* * *

 

Сьцяна. Колкі дрот.

Варону вецер загнаў

пад гэту сьцяну.

 

* * *

 

Радасны голас

з вуліцы вецер прынёс -

голас дзіцяці.

 

* * *

 

Толькі шэры дом

ды белы сьнег халодны -

бачу за вакном.

 

* * *

 

Прыцемкі. Восень.

Вогненнай вежай дрыжыць

ліпа на ўзьлеску.

 

* * *

 

Стары, стары дом.

Сьцёрся блакітны нумар,

ведаю - сёмы.

 

* * *

 

Хвалі завеі

сьлед падхапілі белы -

сьлед на дарозе.

 

* * *

 

Галіну крануў -

падае ліст барвовы

на чорны асфальт.

 

* * *

 

Знойдзе на бруку

хлопчык каштан вільготны

і заўсьміхаецца.

 

* * *

 

Сьветлы золкі дзень.

Кропляй іртуці дрыжыць

сонца ў гардзіне.

 

* * *

 

Полымя-лісьцік

з кноту галіны ляціць

у восеньскі змрок.

 

* * *

 

Куды ляціце

скрозь сьнягі і туманы,

малыя птушкі?

 

* * *

 

Чыстая вада

абмывае далоні,

між пальцаў цячэ...

 

* * *

 

Начныя гукі:

ці дождж, ці вецер, ці рып...

І я між імі.

 

* * *

 

Суцешыць вецер

голае дрэва зімой -

сьнегам засыпле.

 

* * *

 

Доўга прымерваў

руды, вялікі шынэль...

Сябе не пазнаў.

 

* * *

 

На сьпіне ляжу

з вачыма адкрытымі...

Хутка раніца.

 

* * *

 

Белыя хмары

над чорнымі дрэвамі

стаяць, як горы.

 

* * *

 

Кусты чаромхі.

Вецер цёплы наляцеў -

белых кветак шэпт.

 

* * *

 

Старэнькі ровар,

валізка з хлебам, кошык -

стаяць ля слупа.

 

* * *

 

Вакно. Крыж рамы.

Чутна, як муха гудзе.

Стол. Посуд пусты.




Крыніца: Круглы год. Менск, Літаратура, 1996.

Беларуская Палічка: http://knihi.com