epub
 
Падключыць
слоўнікі

Вісарыён Гарбук

У санаторным садзе

 

Адцвітаў бэз. Бялелі свечкі каштанаў. Жывая сетка з пчол, вос і чмялёў вісела ў паветры ля дрэў. Асобныя пчолы і восы зляталі ўніз да водаправоднай калонкі, садзіліся на вільготныя белыя каменьчыкі і прыліпалі да празрыстай жылкі-раўчука.

Удвух з таварышам мы прышкандыбалі сюды, у самы аддалены куток санаторнага саду, і селі на тоўстыя смалістыя бярвенні, нарыхтаваныя на будоўлю.

Паклаўшы ў траву свае неразлучныя спадарожніцы-мыліцы, мы моўчкі сачылі за пчоламі, за вежавым кранам, які паволі рухаўся ўздоўж сцен будоўлі. Над намі быў нясцерпна яркі блакіт паўднёвага неба, пахлі кветкі, куды ні глянеш — радавалася жыццё.

І ўсё ж такі нам было не па сабе. Не, нам ужо ніколі не быць там — на рыштаваннях!..

Раптам над мураванай агароджай, якой быў абнесен сад, падняліся дзве бялявыя галавы. Не звяртаючы на нас увагі, свавольнікі-хлапчукі пералезлі непадалёк.

— Ты ў які клас перайшоў? — спытаўся я ў старэйшага.

— У пяты.

— А ты?

— У трэці.

— Бач, якімі волатамі ўзнімаецца новае пакаленне! — усклікнуў мой таварыш, і ў яго голасе чуўся гонар.

— Змена,— дадаў я.

— Надзея,— дапоўніў таварыш, уздыхнуўшы.— Пра адно мая думка: яны не павінны ведаць гэтых падпорак! — Ён паказаў на мыліцы.

Але вось хлопцы пабеглі да калонкі. Там адзін з іх дастаў з кішэні сваіх кароценькіх штонікаў звычайную соску, праз якую маці кормяць дзетак маленькіх малаком.

Са здзіўленнем мы сачылі, навошта ім соска.

Хлапчукі падышлі да калонкі. Меншы нацягнуў яе на кран, а большы націснуў на рычаг.

— Зменшы напор,— скамандаваў малы.

Струмень вады распёр соску, і яна зрабілася падобнай на прадаўгаваты балон. Перахапіўшы пальцамі краёчкі соскі, малы зняў яе з крана і з крыкам: «Увага, атам!» — наводмаш кінуў сваю «бомбу».

Скачучы, нібы напалоханая рапуха, балон два-тры разы выкінуў вялікі струмень вады і замёр на каменьчыках звычайнай соскай.

Потым гэтая соска стала «кулямётам». Праз маленькую дзірачку вылятала тонкая срабрыстая нітачка вады. Гэта была «кулямётная чарга». Хлопцы ёю «прачэсвалі» бур’ян ля мураванай агароджы.

Мокрыя з галавы да ног, дзеці бестурботна смяяліся, а пасля пералезлі цераз агароджу і зніклі.

— А-а, чорт, увесь настрой сапсавалі! — сказаў мой таварыш і з вялікім намаганнем падняўся на мыліцы.— Хадзем адсюль...

Я мала ведаў свайго таварыша па бядзе, але добра разумеў адно: ён любіў дзяцей.

1959

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com